هرگه که دل به عشق دهی خوش دمی بود     در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

ما را ز منع عقل مترسان و می بیار                کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که میکشد           جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست

او را به چشم پاک توان دید چون هلال             هر دیده جای جلوه ی آن ماه پاره نیست

فرصت شمر طریقه ی رندی که این نشان         چون راه گنج بر همه کس آشکارا نیست

نگرفت در تو گریه ی حافظ به هیچ رو                حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست