و خدا راز زمین را اینگونه بر ملا کرد

هرگاه فردی عاشق شود بهار می اید و تو به این بهاری که می اید و به درختان لباس سبز می پوشاند اعتماد نکن که در اینجا بهار نیست بهار .

و   برف می اید و زمین را سفید پوش می کند ولی می شنوی که  فرشته ها بهار را جشن میگیرند اخر بهار با عشق تازه می روید.

و وقتی عشقی میمیرد وقتی که عاشقان به ناچار چشم خود را به روی دیگری می بندند برگی می میرد و همگان در این توهم اند که علت مرگ برگها همان پاییز است پاییز بیچاره اگر میدانست اسم خود را از تقویم ها خط میزد

برگها می میرند ابرها در سوگ برگها می گریند و چهره ی داوودی با عزاداری ابرها معصوم تر میشود

خلاصه بگویم که عزاداری طبیعت برای عشق مرده مثال زدنی است ولی طبیعت برای عزاداری سپیدپوش است اخر :

(هر عشقی که میمیرد به ابدیت میرسد )