شاخه ی بید تکان خورد

سر به زیر و آرام

با خبر از نرگس

تازیانه خورده

گلبرگ جدا شد

در تکاپو با رود

با نگاه نرگس

بیمار شد

شاخه ی بید تکان خورد

سر به زیر و آرام

با خبر از دانه

سر به زیر آورده.... نوجوانه

باد خشک و بی رحم

!سال خشکی، خشکسالی

نگران برگ ها

سبز و تازه

رحم ندارد......بی رحم

...چاره ای نیست

شاخه ی بید تکان خورد

سر به زیر و آرام

با خبر از گنجشک

باد کرده بال ها

جیک جیک سوزناک

نیمه اش پر کنده

بیقرار ، آشفته

گربه ای می آید

نرم ، آهسته

بید مجنون هنوز....سر به زیر انداخته

با خبر از عشقی...تکیه داده به بید

!عشق بازی می کند با نام لیلی

مشق هایش ناتمام از سوز سرما

!عشق بازی می کند با یاد لیلی

 پ.ن: این شعری که نوشتم  شعر سپیده.  امیدوارم ازش خوشتون بیاد 

                              گوش کن جاده صدا می زند از دور قدم های تو را...مال سهرابه خودم می دونم تقریبا همه ی شعراشم حفظم! ممنون از تذکرت خانم یا آقای سه نقطه! شعرپایینیه مال قیصره. لطف کنید پست های منو یا دقیق بخونید یا نخونید.

تولد یاسی (۶ شهریور) و عاطفه(۱۴ شهریور) و داداشم (۳۱ شهریور) و بعد بعد و پیش پیش تبریک میگم۱

به گمانم پلی باید ساخت

بی خبر از خورشید      روبه روی پاییز

تا ابد باید زیست

من اینجا؛ تو آنجا        بی تفاوت هرجا

اما؛       عاشقی باید کرد

باز همراه سکوت

صدا می پیچد          عاشقی باید کرد

زندگی باز گذر کرد...خندید

زندگی باغ وجود من و توست

توی این باغ گلی باید چید

با شهامت              من گلی را چیدم

با تمام عشقم         من گلم بوییدم

پایداری وجودم          در قامت گل

همه جا، هردم من     دلخوشم

!دلخوش یاد گل باغ بهارم

خوشت بیاد خوشت نیاد از اینجا می رم

خوشت بیاد خوشت نیاد از ایران می رم

.....................خوشت بیاد خوشت نیاد

خوشم بیاد خوشم نیاد از جهانم می ری؟

!!همه چیز باید سبز بشه تا دنیا زیباتر بشه!! گویا

من الان دارم با خودکار آبی می نویسم اما باور دارم نباید همه چیز آبی بشه. بعضی چیزا سبزش خوبه، بعضی دیگه آبی باشن بهتره، بعضی ها هم به رنگ ایران که البته کمرنگ تر باشه! سفیدم کلا نباشه اعصابمون راحت تره مثل این داستان کوری! بچه های وودو آشنا هستن که؟!

واسه بقیه: تو داستان همه ی شهر کور می شن همه جا رو سفید می بینن مثل شیر! شیر!!!! خودشه..

اینم نظر من درباره ی چیزی که گذشت. آپی که در جرم ستاره جایی نداشت و ندارد اما یه کوتاهش به جایی نمی خوره

پ.ن: ما برای آنچه ایران خانه ی خوبان شود

رنج دوران برده ایم خون دل ها خورده ایم

اینم جهت اطلاع دوستان

اینجا اکسیژن کم است

هوا گرفته ، غلظت دوستی کم شده

هوا، هوای فراموشی ، خاموشی ست

صدا، صدای گرفته... بغض آلود و سرد است

شمیم سحر که بیاید ، روشنی کمی پیدا می شود

دقیق نمی دانم اما،

قرار است اینطور باشد

قرار است سکوت بشکند و پرپر شود

قرار است یاس های آبی صادق شوند

و در آسمان صورتی شفا دهند دل های شکسته را

قرار است

اما؛

!بدقولی هنوز می تپد

این جدیدترین شعریه که نوشتم امیدوارم خوشتون بیاد