آسمان ستاره باران است و من بی ستاره ام...
این جرم منست یا جرم ستاره؟...یا جرم آدمیان...؟
من که لبیک عشقت را گفتم...هر روز اشهد عشقت را هم زمزمه میکنم...
وای بر من...من چه کردم که لایق عشق تو نیستم...
صدها بار صدایت زدم و با صدا زدنت آرام شدم...
با دیدارت چه حالی پیدا خواهم کرد...
ای امید فردای روشن...
حباب زندگی مرا رها نمیسازد...
مرا نجات بده...
و باز هم سکوت در جواب من...
ای رویای همیشه ی قلب شکسته ی من...
میخواهم امید دیدارت در آسمان خاطره ام طلوع کند...
آیا من لایق نیستم؟... میدانم لایق تو بودن مشکل است اما آیا ممکن نیست؟
به سادگی حضورت را حس میکنم...
در لحظه لحظه های تیک تاک ساعت زندگیم...
اما نمیدانم چرا باز هم سکوت در جواب من...
ای طلوع همه ی آفتاب های پاینده...
آسایش حضورت مرا به آمدنت نوید میدهد...
مهربانی کن و مرا لایق انتظار کشیدن بدان...
ای مظهر عدالت منتظرت میمانم...
یازده پله زمین رفت به سوی ملکوت یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد
نیمه ی شعبان بر همه ی مسلمانان تهنیت باد
